^{door Leo Klaassen. donderdag 06 november 2008 | 03:09 |}

OVERASSELT - Wie vier weken niet op het scoutingterrein van Sint-Walrick in Overasselt is geweest, weet niet wat hij ziet. In de 'voortuin' van het krakkemikkige voorzieningengebouwtje staat een enorme blokhut die zó uit een Noorse fjord lijkt geplukt.

Bijna goed. Het gevaarte is vorige maand in duizenden stukken op vier trailers uit het Baltische Letland gekomen. Sindsdien hebben drie Letten uit de bouwdoos een imposant bouwwerk opgetrokken.

Het oogt allemaal nog wat primitief, maar uit de ruwbouw ontstaat het nieuwste paradepaardje van Scouting Nederland. Een kampeergebouw dat op een haar na klimaatneutraal functioneert en tegelijkertijd zo comfortabel is als maar kan. "Ik spreek veel mensen die zeggen dat ze wel zo'n huis zouden willen", zegt terreinbeheerder Jan van Leeuwen.

Wat wil je ook. Uit oersterk Russisch grenenhout zijn muren opgetrokken van 21 centimeter dik. Materiaal uit hennep zorgt ervoor dat het nergens kiert. En het oogt allemaal ook zo knus en warm, alsof je op je gemak in een sauna zit.

Vetplantjes isoleren het dak en er komt zelfs geen gasleiding: alle warmte, dus ook die voor de soms wel 200 douchebeurten per dag, komt van zonnepanelen waarvoor het oude gebouw straks wijkt.

Van Leeuwen toont trots hoe alle balken en blokken op ingenieuze wijze in elkaar passen. "Alles, tot aan de gaten voor de stopcontacten aan toe, is in Letland gezaagd. En het klopt tot op de millimeter."

De Heumense architect Jan Banning tekende voor het ontwerp van de blokhut. Hij creëerde een gemeenschapsruimte met nog een zaal er bovenop en twee vleugels voor de stafkamers, technische ruimtes en het sanitair.

Dat sanitair is overigens ook bepaald niet primitief. Een computer registreert precies het gebruik van de douches en bepaalt zo hoe vaak hij - volautomatisch - moet spoelen tegen mogelijke legionella. En staat de verwarming toevallig uit? Van Leeuwen kan hem vanuit zijn woning in Nijmegen aanzetten: "Ik zie thuis ook wat de bewakingscamera's zien."

Het ruim 5 ton kostende project heeft wel een eigenaardigheidje: het bouwwerk zakt de komende anderhalf jaar tot wel twintig centimeter in. Werkend hout. De pilaren die het dak steunen staan daarom op schroeven: kunnen ze steeds een stukje korter worden gemaakt.

(Bron: de Gelderlander regio Nijmegen)